همه ذرات جان پیوسته با دوست

همه اندیشه ام.اندیشه ی اوست

نمیبینم به غیر از دوست اینجا

خدایا این منم یا اوست اینجا؟

                                    ***

دور از نشان هستی و غوغای زندگی

دل با سکوت وخلوت غم خو گرفته بود

آمد سکوت سرد و گرانبار را شکست

آمد صفای خلوت اندوه را ربود./

آمد مگر که باز در این ظلمت ملال

روشن کند به نور محبت چراغ من

باشد که من دوباره بگیرم سراغ شعر

زان پیشتر که مرگ بگیرد سراغ من/

           تا بعد